jestem jak Raid xDAutumnLeaf pisze:on nie łazi...on płynie miedzy szarymi ludzkimi sprawamikuwa faa...tym to mnie zabiłaś...na śmierć.
Michael Scofield
Michael Scofield
Michael Scofield
Michael Scofield
ale to swietnie ujełaś.. ^^*Madziula* pisze:starając się, choć przez chwilę zapomnieć o powodach, dla których przyleciały do Panamy – dwóch seksownych powodach…
romans się szykuje ?*Madziula* pisze:Linc, sam nie wiedział, po co tak koniecznie chciał je zobaczyć… No może nie je…tylko samą Susan…
ciekawie to wszystko napisałaś.. z niecierpliwościa czekam na nastepne..
John Abruzzi
John Abruzzi
IV (część przedostatnia)
Minęło kilka dni, Plan ucieczki z Sony został już opracowany w najdrobniejszych szczegółach, Linc kilkakrotnie spotykał się z Pam i Susan, czasami Sofia szła z nimi no i nie ominęły go ciężkie rozmowy z Susan, która nadal przetrzymywała jego syna. Było popołudnie przed dniem ucieczki. Sofia zabrała Pam na drobne zakupy, a Susan Hollander została sama w wynajmowanym mieszkaniu. Tą właśnie porę wybrał sobie Lincolna na złożenie im wizyty.
- Witam
- O! Cześć! Jestem sama bo Pam wybrała się z Sofią na zakupy, ale wejdziesz?
- No pewnie, że tak… - powiedział Lincoln patrząc jej w oczy i wchodząc do mieszkania. Susan uśmiechnęła się do niego i poszła do kuchni zrobić kawę. Linc podążył za nią, nachylił się nad jej uchem i wyszeptał…
- Susan... – ona odwróciła się w jego stronę i nie zdążyła nic powiedzieć kiedy poczuła jego usta na swoich…
- Przestań! I puszczaj mnie! – krzyknęła wyrywając się z jego objęć.
- Susan… Proszę nie rezygnuj z uczuć…
- Co ty sobie wyobrażasz?! Kto dał Ci prawo decydowania co mam czuć!
- Ależ Susan… A nasze rozmowy, twoje uśmiechy i spojrzenia?! To nic nie znaczyło?!
- Traktowałam Cię jak przyjaciela… To wszystko… Nigdy nic co do ciebie czułam nie było czymś więcej niż tylko przyjaźnią. Jeśli wydawało Ci się, że wysyłam Ci jakieś sygnały, to przepraszam… nawet przez myśl mi nie przeszło, że możesz to tak zinterpretować… Przecież wiesz, że kocham Teddy’ego
- W czym on jest lepszy ode mnie?!
- Kocham go. Myślę, że ta rozmowa nie ma dalszego sensu. Idź już. – Lincoln wyszedł wściekły trzaskając drzwiami. Po drodze zastanawiał się czy bardziej jest zły na nią czy na samego siebie… Wściekły wszedł do baru mając ochotę zalać się w trupa. Po kilku, a może kilkunastu drinkach postanowił wracać do hotelu. Zmierzając w stronę wyjścia zobaczył kobietę o lodowatym spojrzeniu i bliźnie na twarzy…
- Cześć Linc, jakieś problemy? – zapytała z kpiącym uśmieszkiem Susan, Lincoln przestał się kontrolować – może była to wina jego rozstrojonych nerwów, może przepełniającej go samotności a może alkoholu, albo też wszystkich tych składników po trochu… - z zaskoczeniem zauważył, że całuje Susan a ona odwzajemnia jego pocałunki, nie wiedział jak nie wiedział kiedy znalazł się z nią w swoim hotelowym pokoju. Dwie samotne dusze gorączkowo poszukiwały bliskości, wyciągały ukryte gdzieś na dnie siebie emocje, uczucia plątały się w jakimś do tej pory nie znanym im tańcu by unosić się w górę i szaleńczo, gwałtownie opadać w dół. W oczach Susan dostrzegł te błyski, których bezskutecznie szukał w oczach tej drugiej Susan; ona odkryła pokłady czułości i delikatności, których nie spodziewałaby się po tym mięśniaku. Kiedy stali się jednością świat przestał istnieć, aby znów powrócić w porannym otrzeźwieniu- z wielkim kacem, moralnymi wątpliwościami i wewnętrznym rozdarciem.
- Spałem z kobietą, która odcięła Sarze głowę i która więzi mojego syna… - ta myśl kołatała Lincolnowi po głowie, kiedy pospiesznie się ubierał zerkając kątem oka na szykującą się do wyjścia Susan.
- Chyba będzie lepiej jak już pójdę… - powiedziała cicho Susan i odeszła... zostawiając Lincolna samego ze swymi myślami i błagającym o wodę kacem.
Minęło kilka dni, Plan ucieczki z Sony został już opracowany w najdrobniejszych szczegółach, Linc kilkakrotnie spotykał się z Pam i Susan, czasami Sofia szła z nimi no i nie ominęły go ciężkie rozmowy z Susan, która nadal przetrzymywała jego syna. Było popołudnie przed dniem ucieczki. Sofia zabrała Pam na drobne zakupy, a Susan Hollander została sama w wynajmowanym mieszkaniu. Tą właśnie porę wybrał sobie Lincolna na złożenie im wizyty.
- Witam
- O! Cześć! Jestem sama bo Pam wybrała się z Sofią na zakupy, ale wejdziesz?
- No pewnie, że tak… - powiedział Lincoln patrząc jej w oczy i wchodząc do mieszkania. Susan uśmiechnęła się do niego i poszła do kuchni zrobić kawę. Linc podążył za nią, nachylił się nad jej uchem i wyszeptał…
- Susan... – ona odwróciła się w jego stronę i nie zdążyła nic powiedzieć kiedy poczuła jego usta na swoich…
- Przestań! I puszczaj mnie! – krzyknęła wyrywając się z jego objęć.
- Susan… Proszę nie rezygnuj z uczuć…
- Co ty sobie wyobrażasz?! Kto dał Ci prawo decydowania co mam czuć!
- Ależ Susan… A nasze rozmowy, twoje uśmiechy i spojrzenia?! To nic nie znaczyło?!
- Traktowałam Cię jak przyjaciela… To wszystko… Nigdy nic co do ciebie czułam nie było czymś więcej niż tylko przyjaźnią. Jeśli wydawało Ci się, że wysyłam Ci jakieś sygnały, to przepraszam… nawet przez myśl mi nie przeszło, że możesz to tak zinterpretować… Przecież wiesz, że kocham Teddy’ego
- W czym on jest lepszy ode mnie?!
- Kocham go. Myślę, że ta rozmowa nie ma dalszego sensu. Idź już. – Lincoln wyszedł wściekły trzaskając drzwiami. Po drodze zastanawiał się czy bardziej jest zły na nią czy na samego siebie… Wściekły wszedł do baru mając ochotę zalać się w trupa. Po kilku, a może kilkunastu drinkach postanowił wracać do hotelu. Zmierzając w stronę wyjścia zobaczył kobietę o lodowatym spojrzeniu i bliźnie na twarzy…
- Cześć Linc, jakieś problemy? – zapytała z kpiącym uśmieszkiem Susan, Lincoln przestał się kontrolować – może była to wina jego rozstrojonych nerwów, może przepełniającej go samotności a może alkoholu, albo też wszystkich tych składników po trochu… - z zaskoczeniem zauważył, że całuje Susan a ona odwzajemnia jego pocałunki, nie wiedział jak nie wiedział kiedy znalazł się z nią w swoim hotelowym pokoju. Dwie samotne dusze gorączkowo poszukiwały bliskości, wyciągały ukryte gdzieś na dnie siebie emocje, uczucia plątały się w jakimś do tej pory nie znanym im tańcu by unosić się w górę i szaleńczo, gwałtownie opadać w dół. W oczach Susan dostrzegł te błyski, których bezskutecznie szukał w oczach tej drugiej Susan; ona odkryła pokłady czułości i delikatności, których nie spodziewałaby się po tym mięśniaku. Kiedy stali się jednością świat przestał istnieć, aby znów powrócić w porannym otrzeźwieniu- z wielkim kacem, moralnymi wątpliwościami i wewnętrznym rozdarciem.
- Spałem z kobietą, która odcięła Sarze głowę i która więzi mojego syna… - ta myśl kołatała Lincolnowi po głowie, kiedy pospiesznie się ubierał zerkając kątem oka na szykującą się do wyjścia Susan.
- Chyba będzie lepiej jak już pójdę… - powiedziała cicho Susan i odeszła... zostawiając Lincolna samego ze swymi myślami i błagającym o wodę kacem.
Michael Scofield
Posty: 1452
Rejestracja: 2007-09-25, 21:11
Michael Scofield
za mocne
czkeamy na ostatnia czesc
kretyn...*Madziula* pisze:Spałem z kobietą, która odcięła Sarze głowę i która więzi mojego syna
*Madziula* pisze:myślami i błagającym o wodę kacem.
to bylo dobre*Madziula* pisze:z wielkim kacem,
czkeamy na ostatnia czesc
Michael Scofield
Michael Scofield
Lincoln jakieś problemy? xD
on sam jest jednym wielkim problemem xD
on sam jest jednym wielkim problemem xD
John Abruzzi
John Abruzzi
V (ostatnia)
Lincoln, Susan, Pam i Sofia z niecierpliwością czekali w umówionym miejscu wśród gęstego panamskiego lasu. To był ten dzień, to miejsce, ta pora. To tutaj mieli dotrzeć uciekinierzy, to tu miała pojawić się Susan z LJ’em, to tutaj miały rozważyć się losy ich wszystkich. Nagle w oddali dało się usłyszeć syreny alarmowe
- Cholera! Mam nadzieję że tym razem uda im się uciec.
- Gdzie oni są? Już powinni tu być – denerwowali się w bezczynnym oczekiwaniu. Nagle usłyszeli szelest liści, odgłosy łamanych gałązek i zobaczyli wyłaniających się uciekinierów.
- Alex!
- Teddy!
- James!
- Michael! – czwórka uciekinierów wpadła w objęcia oczekujących na nich ludzi.
- Co za śliczny obrazek, aż żal go psuć. – ostry głos Susan przerwał radosne powitanie
- Lincoln chciałbyś odzyskać syna? To przyprowadź do mnie James’a… - Lincoln automatycznie wyciągnął broń, złapał Whistlera i zaczął powoli, ostrożnie zbliżać się do Susan cały czas pilnując aby LJ’owi nie stała się krzywda.
- Pozwól LJ’owi podejść do mnie a dostaniesz Whistlera! – zawołał Lincoln patrząc Susan prosto w oczy.
- Chodź tu i sam go weź! – Lincoln zbliżył się do Susan i syna. Pchnął Whistlera w stronę Susan a ona puściła LJ’a. Linc złapał syna w objęcia i pospieszni zaczął się z nim oddalać
- Stać! – krzyknęli ludzie z Firmy i wycelowali swoją broń w uciekinierów i ich rodziny.
- Zabierzcie Whistlera i odjedźcie stąd! – Wrzasnęła Susan celując w swych dotychczasowych towarzyszy. Ci z zaskoczeniem patrzyli jak niewiadomo skąd pojawiają się czarne terenowe samochody, wyskakują z nich ludzie z karabinami i celują w nich.
- Lincoln! Wsiadacie czy czekacie aż Oni was zabiją? – zapytała Susan patrząc z łobuzerskim uśmiechem na Lincolna.
- Chyba nie mamy wyboru – stwierdził Linc i pociągnął za sobą LJ’a i Michaela. Teddy, Susan, Alex i Pam szybko poszli w ich ślady i za chwilę wszyscy zniknęli we wnętrzu samochodu.
- Ale dlaczego… - zdążył zapytać Scofield gdy nagle zobaczył jak Susan całuje jego brata.
- Wysadźcie nas w porcie. Czeka tam na nas statek… jak chcecie też możecie się na niego zabrać – obwieściła spokojnie Pam siedząc na kolanach ukochanego Alexa.
- Dokąd płynie?- zapytał LJ
- Do Wenezueli, ale zatrzymuje się jeszcze w porcie w Brazylii – tam będzie czekała moja kuzynka z dziećmi. – powiedziała wtulona w Teddy’ego Susan. – Nareszcie będziemy razem…
KONIEC
Lincoln, Susan, Pam i Sofia z niecierpliwością czekali w umówionym miejscu wśród gęstego panamskiego lasu. To był ten dzień, to miejsce, ta pora. To tutaj mieli dotrzeć uciekinierzy, to tu miała pojawić się Susan z LJ’em, to tutaj miały rozważyć się losy ich wszystkich. Nagle w oddali dało się usłyszeć syreny alarmowe
- Cholera! Mam nadzieję że tym razem uda im się uciec.
- Gdzie oni są? Już powinni tu być – denerwowali się w bezczynnym oczekiwaniu. Nagle usłyszeli szelest liści, odgłosy łamanych gałązek i zobaczyli wyłaniających się uciekinierów.
- Alex!
- Teddy!
- James!
- Michael! – czwórka uciekinierów wpadła w objęcia oczekujących na nich ludzi.
- Co za śliczny obrazek, aż żal go psuć. – ostry głos Susan przerwał radosne powitanie
- Lincoln chciałbyś odzyskać syna? To przyprowadź do mnie James’a… - Lincoln automatycznie wyciągnął broń, złapał Whistlera i zaczął powoli, ostrożnie zbliżać się do Susan cały czas pilnując aby LJ’owi nie stała się krzywda.
- Pozwól LJ’owi podejść do mnie a dostaniesz Whistlera! – zawołał Lincoln patrząc Susan prosto w oczy.
- Chodź tu i sam go weź! – Lincoln zbliżył się do Susan i syna. Pchnął Whistlera w stronę Susan a ona puściła LJ’a. Linc złapał syna w objęcia i pospieszni zaczął się z nim oddalać
- Stać! – krzyknęli ludzie z Firmy i wycelowali swoją broń w uciekinierów i ich rodziny.
- Zabierzcie Whistlera i odjedźcie stąd! – Wrzasnęła Susan celując w swych dotychczasowych towarzyszy. Ci z zaskoczeniem patrzyli jak niewiadomo skąd pojawiają się czarne terenowe samochody, wyskakują z nich ludzie z karabinami i celują w nich.
- Lincoln! Wsiadacie czy czekacie aż Oni was zabiją? – zapytała Susan patrząc z łobuzerskim uśmiechem na Lincolna.
- Chyba nie mamy wyboru – stwierdził Linc i pociągnął za sobą LJ’a i Michaela. Teddy, Susan, Alex i Pam szybko poszli w ich ślady i za chwilę wszyscy zniknęli we wnętrzu samochodu.
- Ale dlaczego… - zdążył zapytać Scofield gdy nagle zobaczył jak Susan całuje jego brata.
- Wysadźcie nas w porcie. Czeka tam na nas statek… jak chcecie też możecie się na niego zabrać – obwieściła spokojnie Pam siedząc na kolanach ukochanego Alexa.
- Dokąd płynie?- zapytał LJ
- Do Wenezueli, ale zatrzymuje się jeszcze w porcie w Brazylii – tam będzie czekała moja kuzynka z dziećmi. – powiedziała wtulona w Teddy’ego Susan. – Nareszcie będziemy razem…
KONIEC
Michael Scofield
Posty: 3654
Rejestracja: 2007-11-01, 12:12
Michael Scofield
fajne...łobuzerskie spojrzenie ;-)*Madziula* pisze:patrząc z łobuzerskim uśmiechem na Lincolna.
a poniewaz ja mam tak na drugie imie^^hehe to mozecie mi juz zazdroscic*Madziula* pisze:obwieściła spokojnie Pam siedząc na kolanach ukochanego Alexa.
fajne Madziula, miło sie czyta ;-)
Michael Scofield
Michael Scofield
boshe swietne .. tez bym sobie posiedziala u Alexa na kolanach swietne , dzieki *Madziula*,
swietne , dzieki *Madziula*,
Michael Scofield
Michael Scofield
czemu takie krotkie? xD
John Abruzzi
John Abruzzi
bo nie miałam pomysłu na cedekaczemu takie krotkie? xD
Michael Scofield
Michael Scofield
ech no xD to trzeba cos nowego wymyslec xD
John Abruzzi
John Abruzzi
sesja się zbliża 
teraz nie mam czasu
teraz nie mam czasu
Michael Scofield
Michael Scofield
oj...ja też ma teraz tyle że koniec...
Michael Scofield
Posty: 1452
Rejestracja: 2007-09-25, 21:11
Michael Scofield
fajne madziula super sie czyta tylko szkoda ze tak krotko
super sie czyta tylko szkoda ze tak krotko
Michael Scofield
Michael Scofield
i wpada w me ramioonaaa... ^^*Madziula* pisze:- Michael!
jakie ładne zakończenie..*Madziula* pisze:Nareszcie będziemy razem…
Madziulku ślicznie to napisałaś
Napiszesz jeszcze kiedyś jakieś opowiadanie ?